Rozdział pierwszy: Scene Of A Crime

        Był szarawy poniedziałkowy poranek, gdy Mycroft podjechał pod mój apartament swoim czarnym wozem i kazał mi udać się wraz z nim. Okazało się, że pojechaliśmy do szpitala St. Barts. Po szybkiej jeździe windą znaleźliśmy się w kostnicy, w której była już jakaś rozmawiająca ze sobą parka. Kobieta – Molly, o której z rozmów z Mycroftem wiedziałam tyle, że była patologiem sądowym – miała brązowe włosy związane w kitka i ubrana była w standardowy biały kitel lekarski. Zaś obok niej stał mężczyzna z burzą czarnych loków na głowie. Pomimo, że był odwrócony do nas tyłem, zdążyłam zauważyć, że trzyma w dłoni szpicrutę.
   - Mój drogi Sherlocku... - zaczął M.
   - Mycroft? Nigdy nie pomyślałbym, że spotkamy się kiedykolwiek w kostnicy – szatyn uśmiechnął się ironicznie. - A to kto? - zapytał, podchodząc do nas bliżej.

Gdy stanął naprzeciw mnie, byłam w stanie mu się bliżej przyjrzeć. Był to wysoki, szczupły facet, z wcześniej wspomnianą burzą loków na głowie i oczami w kolorze wszelkich oceanów świata, w których z chęcią dałabym się utopić.

   - To jest Catie. - powiedział starszy z braci Holmesów.

   - Catie, hmm... - Sherlock zaczął uważnie mi się przyglądać.

   - Nie, tak, pół paczki dziennie, tak, tak, wabi się Boo – szatyn spojrzał na mnie ze zdziwieniem. - To tak ubiegając twoje pytania.

   - Skąd wiedziałaś o co chcę zapytać? - był zaskoczony moimi odpowiedziami.

   - Cóż, kobieca intuicja – puściłam do niego oko.

Podeszłam do Molly.

   - Więc... co jest aż tak ciekawe, że sam szef się po mnie fatygował? - zagadnęłam do niej.

   - SZEF? - Sherlock spojrzał na Mycrofta.

On tylko poprawił uchwyt dłoni na parasolce i zbliżył się do stołu autopsyjnego.

   - Ekhem... mężczyzna, 45 lat – powiedziała Molly odsłaniając zwłoki.

Moim oczom ukazał się owy mężczyzna w pierwszym stadium stężenia pośmiertnego.

   - Jest dosyć podziurawiony. Trafiło go ponad sto pocisków z karabinu snajperskiego – kontynuowała patolog.

   - Ja na całe szczęście strzelam celniej – uśmiechnęłam się do siebie pod nosem.

   - Strzelasz? - zapytał zaciekawiony Sherlock.

   - Pewnie nie zauważyłeś, ale mam wciąż na dłoniach ślady prochu po dzisiejszej wizycie na strzelnicy. Moja celność wynosi sto procent.

   - Jesteś tego, aż tak bardzo pewna?

   - Ależ oczywiście – odparłam.

Sherlock sięgnął do kieszeni i rzucił pod sufit funciaka. W ułamku chwili sięgnęłam za pasek od spodni, za którym schowany miałam mój pistolet i jednym strzałem przedziurawiłam monetę, po czym złapałam ją w dłoń.

   - Już to gdzieś widziałem... - odparł Sherlock przyglądając się monecie leżącej na mojej dłoni.

   - Niewiele osób tak potrafi – uśmiechnęłam się.

On przykrył moją dłoń wierzchem swojej i spojrzał mi w oczy. Te magnetycznie niebieskie oczy miały coś w obie. On cały miał coś w sobie. Musnęłam jego dłoń swoją, po czym zwróciłam się do Molly.

   - Oglądałaś jego plecy?

   - Słucham? - zapytała, jak gdyby wyrwana z transu.

   - Pytałam, czy oglądałaś jego plecy.

   - Nie zdążyłam, bo Sherlock przyszedł – uśmiechnęła się lekko.

Nałożyła na ręce lateksowe rękawiczki i delikatnie obróciła ciało mężczyzny. Po twarzy Sherlocka przebiegł straszliwy uśmiech.

   - Jimmy – powiedziałam. - Że też dalej jest w zabójczej formie.

   - Jimmy? - Sherlock spojrzał na mnie.

   - J.M. Nie kto inny jak Jimmy. Albo Jim Moriarty, jak kto woli. Chyba, że to jakikolwiek inny J.M., który bawi się w wypalanie strzałami z bliska swoich inicjałów na plecach ludzi.

Detektyw był lekko zmieszany.

   - Ty go znasz?

   - Znam. Grono geniuszy komputerowych jest dosyć małe.

Wsadziłam dziurawego funta do kieszeni swojej marynarki, po czym wyjęłam my z ręki szpicrutę.

   - Ten oto denat – wskazałam na zmarłego szpicrutą używając jej jako wskaźnika – musiał nieźle zajść za skórę Jimowi, gdyż ten zrobił z niego najzwyklejszy durszlak. Więc. Mamy dwie możliwe hipotezy. Pierwsza: denat współpracował z J.M., lecz nie wywiązał się z postawionych mu warunków i skończył jako ozdoba dna sadzawki lub druga hipoteza: denat napatoczył się wyżej wymienionemu J.M i skończył jak w hipotezie numer jeden.

Sherlock powoli domknął otwarte usta.

   - Skąd wiesz, że znaleziono go w sadzawce?

   - Och, to proste – odparłam – jest pokryty delikatną warstwą mułu, którego odcień świadczy o występowaniu w płytkich zbiornikach wodnych. Dodam także, że po stopniu zniszczenia nadgarstków, kości kilku palców i deformacji kręgosłupa denat był informatykiem w jakiejś wielkiej korporacji. Po z tym twój szanowny brat opowiedział mi o twoich porachunkach z Moriartym.

   - MYCROFT! - młodszy Holmes fuknął na niego.

   - Jeśli ma z nami, a konkretniej z TOBĄ współpracować, to raczej musi wiedzieć parę rzeczy. Nie sądzisz, braciszku?

   - Ona ma ze MNĄ współpracować?! - krzyknął oburzony szatyn.

   - Nie martw się, nigdy nie zostanę królową dedukcji – powiedziałam, muskając delikatnie szpicrutą jego policzek.

On zaczerwienił się, wyrwał mi ją z ręki, po czym postawił kołnierz swojego płaszcza i szybkim krokiem opuścił prosektorium. To będzie bardzo owocna współpraca, panie Holmes - pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie.