Rozdział trzeci: Devil In the Details

        Był środek nocy. Za oknem lał deszcz, a ja siedziałam w fotelu na Baker Street. Sherlock nerwowo chodził po pokoju, a ja powoli sączyłam herbatę z porcelanowej filiżanki.

   - To zastanawiające – zaczął szatyn – skąd tak wiele wiesz o Moriartym.

   - Mówiłam ci już. Miałam okazję go kiedyś poznać – odłożyłam filiżankę na stolik.

Wstałam z fotela i wzięłam do ręki laptopa Sherlocka.

   -  Co robisz? - warknął – Myślisz, że uda ci się na niego włamać?

Obróciłam komputer i pokazałam mu jego własny pulpit.

   -  Cóż za urocza tapeta powiedziałam. Redbeard, jak mniemam? Tak się chyba wabił.

Spojrzał na mnie gniewnie i wyrwał mi komputer z rąk.

   -  Nie tak ostro, mój drogi Holmesie – złapałam go za rękę.

   - Nie mów do mnie takim tonem.

   - A jaki wolisz? Może taki – zamruczałam mu wprost do ucha.

Jego policzki zalały się purpurą, a on sam uciekł do kuchni.

   - Och Sherlock, Sherlock – rozłożyłam się wygodnie na kanapie. - Jesteś mężczyzną. Nie ma się czego wstydzić.

Z kuchni dobiegł mnie jego szaleńczy śmiech. Wrócił on do kuchni z laptopem pod pachą. Przysunął sobie fotel i usiadł naprzeciwko mnie.

   - Miłość, to tylko zbiór reakcji chemicznych. Pożądanie nie istnieje, a ludzie udają, że kogoś kochają, bo tak jest łatwiej. Gdy powiesz zwykłe „kocham cię” wiele spraw załatwisz szybciej, niż bez tych dwóch słów. Które zresztą i tak nic nie znaczą.

Roześmiałam się. Nachyliłam się do przodu i zbliżyłam się do szatyna.

   - Kochałeś kogokolwiek? Odpowiedź jest pewnie prosta. „Nie”. A co z Janine? Zdobyłeś jej serce i zabawiłeś się nim tylko po to, aby rozwiązać kolejną sprawę. Przecież TY taki jesteś, wielki Sherlock Holmes, detektyw – konsultant. Nie zauważasz najprostszych znaków. Pewnie nigdy nie było dane ci zauważyć jak Molly na ciebie patrzy. Pewnie nigdy nie zauważyłeś jej maślanych oczu wbitych w ciebie już, gdy przekraczasz próg jakiegokolwiek pomieszczenia, w którym ona aktualnie się znajduje. Jesteś pieprzonym egoistą, drogi Sherlocku. Czasem rozejrzyj się dookoła i zobacz, że dla kogoś jesteś najważniejszy.

Zerwałam się z fotela, wymierzyłam mu siarczysty policzek i wybiegłam z kamienicy trzaskając za sobą drzwiami.

~*~

        Deszcz lał się strumieniami po szybie. Kropla goniła kroplę po uprzednio wytyczonej ścieżce. Pokój oświetlało światło bijące od monitora. Siedziałam skulona na krześle z kubkiem gorącej herbaty w ręce, przeszukując wszelkie bazy danych w poszukiwaniu jakichkolwiek okruszków informacji zostawionych przez Moriartego. Nagle mój telefon zawibrował. Był to sms:

Przepraszam.

SH

   - Trochę za późno – powiedziałam na głos.

Wstałam od komputera i szybkim ruchem otworzyłam drzwi do mieszkania. Na progu kucał Sherlock usiłując otworzyć je wytrychem.

   - Wystarczyło zapukać – gestem dłoni zaprosiłam go do środka.

Wszedł niepewnie do środka. Rozglądał się dookoła, jakby oglądał wystawę w National Gallery.

   - Spokojnie, nie zastawiłam na ciebie żadnej pułapki – zaśmiałam się.

Zamknęłam drzwi, a on usiadł na kanapie.

   - Lestrade ma jakiś trop. Chce żebyśmy przyjechali.

   - My? - zapytałam zdziwiona. - Cóż.

Wzięłam torebkę i udałam się za Sherlockiem. Zamykając drzwi od mieszkania zauważyłam czerwony ślad na jego policzku.

   -  Nie chciałam tak mocno – powiedziałam, dotykając jego twarzy.

   -  Nie szkodzi – uśmiechnął się niepewnie.

Złapał szybko jakąś taksówkę i już po kilku minutach byliśmy w Scotland Yardzie. Panowała w nim napięta atmosfera. Wszyscy za wszelką cenę chcieli dopaść Jima. Nie dziwiłam im się, gdybym tylko dopadła go w swoje ręce...

   - Och, Catie - głos Grega wyrwał mnie z zamyślenia. - Jednak współpracujesz z Sherlockiem?

   - Jakoś tak wyszło - uśmiechnęłam się do niego.

Brunet wrócił do nerwowego przerzucania sterty papierów, która znajdowała się na jego biurku. Holmes zaś stukał zdenerwowany w klawiaturę komputera stojącego pod oknem. Do biura weszła szatynka z długimi kręconymi włosami. Podała Lestradowi kolejne papiery.

   - Co tu robisz, dziwaku? - skierowała pytanie do Sherlocka.

   - Rozwiązuję sprawę. Wyjdź stąd, źle mi się myśli, gdy jesteś w pobliżu - ruchem ręki wskazał jej drzwi.

Ona tylko westchnęła i wyszła, trzaskając za sobą drzwiami.

   - Chyba jestem dziś niewidzialna - powiedziałam sama do siebie.

Ciszę przerwał przenikliwy dźwięk telefonu młodego Holmesa.

   - Tak? - powiedział do słuchawki.

Jego twarz zmroziło przerażenie. Po chwili rozłączył się i zwrócił się do nas.

   - To Moriarty. Chce się spotkać. Na basenie.

Przerażony Lestrade chwycił za telefon.

   - Wszystkie jednostki na basen - warknął do telefonu, po czym szybko rozłączył się.

Wybiegliśmy szybko z budynku i wsiedliśmy do czarnego SUVa, który po nas podjechał. Greg wręczył mi kamizelkę kuloodporną.

   - Mamy jakiś plan? - zapytał.

   - Nie dać się zabić - odpowiedziałam.

Noc w Londynie rozświetliły światła policyjnych kogutów.